Używane technologie

Technika  Tiffany

Jest to technika wynaleziona i wprowadzona przez Louisa Tiffany-ego, polegająca na łączeniu kawałków szkła za pomocą taśmy miedzianej i cyny.
Louis Comfort Tiffany  (18 lutego 1848, Nowy Jork – 17 stycznia 1933, Nowy Jork) — amerykański malarz i designer, przedstawiciel Secesji. Międzynarodowe uznanie Tiffany’ego przyniosły jego wykwintne wyroby ze szkła: witraże, abażury, biżuteria. Wynaleziony przez niego sposób łączenia małych kawałków szkła za pomocą folii miedzianej, a także nowe rodzaje szkła, które stworzył, zrewolucjonizowały produkcję szkła artystycznego. Technika Tiffany ‘ ego stała się najbardziej rozpowszechniona na całym świecie do tworzenia witraży.
W ostatniej trzeciej XIX wieku szkło nie spełniało wymagań twórcy. Dlatego pierwsze efekty jego działalności w sztuce witrażowej go nie zadowalały. Bardzo cenił moc światła i piękno materiału. Według Tiffany’ego malowanie farbami (jak to jest w klasycznej technice wykonania) tylko ukrywało naturalne piękno szkła, pozbawiało go spektakularności.

Przez wiele stuleci do łączenia ze sobą szkieł były używane pręty i profile ołowiane. Tiffany uważał ten sposób za bardzo surowy i prymitywny. I znalazł swój sposób mocowania szkła za pomocą miedzianych pasków wyciętych z blachy. Przyklejono je do szkła woskiem pszczelim i przylutowano  do siebie za pomocą cyny. Ten sposób umożliwił łączenie najmniejszych kawałków szkła i tworzenie skomplikowanych kształtów wolumetrycznych.
Początkowo technika folii miedzianej była stosowana przez niego do tworzenia abażurów lampowych, a dopiero później do witraży.

Dziś ta technika wykonania witrażu jest za jedną z najpopularniejszych sztuk witrażowych.  Warto jednak nie mylić  stylu Tiffany ‘ ego (pełnego Secesji i roślinnych motywów)  i jego metody łączenia szkła.
Postęp technologiczny pozwolił na ułatwienie sposobu wykonywania witraży. Dzisiaj oczywiście nie używamy wosku pszczelego ani osobnego kleju do folii. Nowoczesne folie są już przystosowane do bezpośredniego owijania kawałków szkła, szlifierki pozwalają dopasować elementy do siebie tak blisko, jak to możliwe, a lutownice umożliwiają szybkie i pewne lutowanie nawet najmniejszych elementów i najbardziej skomplikowanych wzorów.

Jeśli podzielić proces produkcji na etapy, będzie to wyglądać następująco:
– wykonanie szkicu i szablonu w skali 1:1 do cięcia;
– cięcie szkła;
– dopasowywanie elementów do siebie;
– owijanie folią, lutowanie cyną;
– patynowanie – nadawanie łączeniom miedzianego lub czarnego koloru wraz z powłoką zabezpieczającej (jest to proces chemiczny); mycie i czyszczenie witrażu.
Voila! Witraż jest gotowy!
Technika Tiffany`go jest jedna z najdroższych technik wykonywania witraży w porównywaniu do innych, bo oprócz drogiego szkła jest najbardziej pracochłonna.
Warto jednak podkreślić, że witraże w tej technice są obustronne i jest to idealne połączenie elegancji,  luksusu i wykwintności.

Większość przedstawionych na naszej stronie witraży i lamp wykonane są właśnie w tej technice. Duże dzieła pracowni można zobaczyć w zakładce Witraże Indywidualne projekty i Designerskie lampy.

Technika Tiffany BasoLe pic

Technika Klasyczny witraż

Technika wywodząca się ze średniowiecza. Najczęściej  Witraże, wykonane w tej technice można spotkać w oknach kościołów lub zabytkowych katedrach. Upowszechniła się ona w sztuce gotyckiej. Tworzono wówczas wysokie świątynie, o dużych, strzelistych oknach, które miały wypełnić wnętrze światłem i nadać im lekkości.

Kawałki szkła łączone są profilami ołowianymi, spajanymi lutem cynowym.

Na dzieło witrażowe składają się trzy elementy – kolor, czyli barwne szkło, kompozycja ołowianych listewek, rysunek, oraz opracowanie malarskie. Szkło może być malowane lub nie. Malarskie opracowanie stosuje się, by za pomocą farb witrażowych kryjących całkowicie (kontur), czy częściowo (laserunek, patyna) odwzorować detale, czy nadać obrazowi plastyczności. Tak na gładkiej powierzchni szkła barwnego maluje się przedstawienia (np. zarysy postaci) i modeluje się je światłem (np, ciało, fałdy szat). Farby witrażowe są najczęściej czarne lub brunatne, ich funkcją jest ograniczanie ilości światła przechodzącego przez barwne szkło. Farby witrażowe składają się z mineralnych pigmentów i szkliwa. Po malowaniu szkło jest poddawane wypaleniu – farba łączy się trwale ze szkłem.

W celu nadania trwałości witrażu po lutowaniu jest używany kit witrażowy – by wypełnić szczeliny pomiędzy szkłem a profilem.

W klasycznym witrażu istotną rolę gra konstrukcja, dlatego ważną częścią obrazu jest kontur metalowych ramek, który buduję obraz i stanowi  o kompozycji.

Technika ma swoje znaczne ograniczenia pod względem wymiarów elementów witrażu oraz ich kształtów z powodu wykorzystania profili. Natomiast jest idealna i świetnie sprawdza się przy wykonaniu nowoczesnych witraży z geometrycznym rysunkiem.

Powierzchnia witrażu w tej technice jest giętka i lekko podatna na zniekształcenie, dlatego nie jest zalecane wykorzystywanie tej techniki  do zdobienia drzwi  lub elementów ruchomych.

W naszej pracowni ta technika najczęściej jest stosowana przy renowacji  lub naprawie witraży.

Zapytaj o kolekcji




Powrót do katalogu